ΝΤΕΘ ΠΡΟΥΦ

2009-10-15T02:26:00.002+03:00

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΣΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΑ ΚΟΛΑΖ ΕΝΤΡΟΠΗ, TO ΛΑΤΡΕΜΕΝΟ ΡΟΛΟΙ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΚΟΡΙΤΣΙΣΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΑΥΤΟ ΦΙΛΙ ΜΕ ΓΛΩΣΣΑ.
ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΟΥ ΜΕ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΑΝ.
ΤΣΙΟΥ

Σ' έναν γατοπαράδεισο

2009-10-14T22:04:00.003+03:00

Αιτία θανάτου: Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Έτσι θα λέγαμε αν ήταν άνθρωπος. Ήταν όμως γάτα. Ένα ζώο που ένα άλλο ζώο προτίμησε να την πατήσει παρά να πατήσει το φρένο του. Φώναξα τον πατέρα μου να μαζέψει τη γάτα μας απ' το δρόμο, γιατί τριγύρω της μαζεύτηκαν τα μωρά καθώς και η μητριά της, η κυρία γάτα μου που ξεκίνησε να βγαίνει κι αυτή έξω απ' την αυλή για να μας προϋπαντήσει και η ψυχή μου πάει κι έρχεται κάθε μέρα.

Το συγκεκριμένο γατί δε θα ξανατριφτεί στα πόδια μου φωνάζοντας για φαγητό, όπως έκανε δύο χρόνια τώρα κάθε μέρα που περνούσε.

Λυπάμαι γιατί αυτή η γάτα έδωσε τιτάνιες μάχες να κρατηθεί στη ζωή από μωρό, όταν η μάνα της την παράτησε και την υιοθέτησε η δικιά μου με το έτσι θέλω, όσο και να μάλλωνα μαζί της. Δεν άντεχα, βλέπεις, άλλο ένα μωρό στο τσουβάλι μου ούτε να υποστώ άλλη μία αγωνία για το αν θα επιβιώσει, αλλά η κυρία γάτα μου με έπεισε. Λεπτή, κοκκαλιασμένη, παρατημένη κι όμως έζησε. Όπως κι έζησε βγάζοντας από μέσα της εφτά νέα γατιά.

Πάντα φωνάζε για οτιδήποτε κι αν έκανε. Πεινούσε; Φώναζε. Διψούσε; Φώναζε; Γεννούσε; Πάλι φώναζε. Ευτυχώς το ατύχημά της ήταν ακαριαίο. Την είδα. Δε θα άντεχα να την ακούσω και να φωνάζει.

Μαθήματα πολλαπλής επιλογής

2009-10-13T20:03:00.002+03:00

Η σημερινή μέρα είχε όλα τα ρήματα που μπορώ να σκεφτώ. Ενοχλούμαι, θίγομαι, στεναχωριέμαι, πεισμώνω, αφαιρούμαι, ονειροπολώ, νοιώθω, αναρωτιέμαι, οδηγώ, κρατώ. Δε θα βγάλω άχνα για τη δουλειά. Ο αγών θα δικαιωθεί.

Τελειώνοντας όμως απ' τη μαυρίλα του γραφείου και βγαίνοντας στον έξω κόσμο, ανακάλυψα πως η μέρα έχει μικρύνει. Ω, ναι. Στις 6:15 που έφυγα είχε σκοτεινιάσει και στις 7:20 που μπήκα στο σπίτι μου είχε πια νυχτώσει.

Θα με ρωτήσεις γιατί στα λέω όλα αυτά και σε πρήζω απογευματονυχτιάτικα. Καλά θα κάνεις, γι' αυτό εξηγώ: Στη διαδρομή Ομόνοια - Αγία Παρασκευή - σπίτι μου, είδα πολλούς, πάρα πολλούς ανθρώπους. Είδα ζευγάρια, μοναχικούς με γκρίζα μπουφάν και κλειστές ομπρέλες, παιδιά που έλιωναν περιμένοντας μέχρι να ανάψει το πράσινο για να περάσουν στην απέναντι πολυκατοικία, στο μαντρωμένο φιλαράκι τους.

Ανάμεσα σ' αυτούς είδα ένα ηλικιωμένο ζευγάρι με τις τσάντες τους χιαστί στο λαιμό, να περιμένουν υπομονετικά ταξί. Εκείνος, ψηλός, ασπρομάλλης σήκωνε τακτικά το χέρι του ψάχνοντας. Εκείνη κοντούλα, ένα βήμα πίσω από εκείνον. Σαν να του έδινε την πρωτοβουλία, έναντι των χρόνων που έζησαν μαζί. Τους έβλεπα αρκετή ώρα, περιμένοντας το φανάρι να ανάψει. Έσβησα τη μουσική και χαμήλωσα το παράθυρο για να τους ρωτήσω αν ήθελαν να τους πάω οπουδήποτε. Κοντοστάθηκα βλέποντας ξανά τις χιαστί τσάντες, δείγμα του φόβου τους για τους πιθανούς κλέφτες. Τσαντίστηκα με τους Ευαγγελάτους όλου του κόσμου που μας έχουν κάνει έρμαια των σκοτεινών παθών μας, αλλά και με τον εαυτό μου που έβαλα πρώτη, φεύγοντας, επειδή ντράπηκα να τους ρωτήσω. Αισθάνομαι ότι άφησα παρακαταθήκη το μυαλό μου σ' αυτό το ζευγάρι χρόνων.

Λίγο παρακάτω, 4-5 φανάρια πιο μετά, είδα ένα μακρυμάλλικο αγόρι με φαρδιά ρούχα και ένα κοντό ποδήλατο. Φορούσε κουκούλα και ανάμεσα στα μαλλιά και στο ρούχο, ξέφευγαν οι κατάμαυρες τρίχες των ποδιών του. Στη γωνιά φίλησε την κοπέλα του για να πάει να κάνει μάλλον γκράφιτι με το φίλο που τον περίμενε λίγο παρακάτω. Τη φίλησε με τα μάτια ανοιχτά. Γύρισα το βλέμμα γιατί δε θα ήθελα να ήμουν ποτέ στη θέση αυτής της κοπέλας. Το απόλυτο δόσιμο που περίμενα στην αθωότητα αυτής της ηλικίας, δεν κατοικούσε σ' αυτή τη γωνιά.

Επί της Σόλωνος, έξω από μια καφετέρια είδα το τρίτο ζευγάρι. Εκείνος δεν είχε ούτε μια τρίχα πάνω του. Φρύδια, χέρια, κεφάλι. Δε θυμάμαι πως λέγεται αυτή η ασθένεια και ούτε θέλω να θυμηθώ. Μπροστά του, κατέβηκε από ένα σκουτεράκι μια κοπέλα. Γεμάτη, με τζιν, μπλούζα με ένα πλούσιο, πανέμορφο μαλλί. Την αγκάλιασε σαν αυγή. Τον φίλησε με όλη της την πνοή.

Κάτι μου λέει μέσα μου πως το πρώτο και το τρίτο ζευγάρι έχουν κάτι κοινό. Είναι η ανατολή και η δύση. Τα ζευγάρια που πρέπει να είναι μαζί γιατί έτσι...πρέπει. Γιατί έτσι τους έμελλε. Εκείνος που κάνει ένα βήμα μπροστά για να της φωνάξει ταξί. Εκείνη που τον αγκαλιάζει και πνίγεται στο άτριχο, άθελά του, στήθος. Εκείνος που περιμένει με αγωνία για να κατεβάσει το πόδι της απ' το μηχανάκι. Εκείνη που αγγίζει το χέρι του μετά από τόσο καιρό και ξέρει ότι τίποτα σ' αυτόν τον κόσμο δε θα της χαλάσει τη στιγμή.

Τη στιγμή που το ουράνιο τόξο δεν καταπιέζεται, δε σταματά να δημιουργείται, δεν παύει να αφήνεται, να απελευθερώνεται και να ολοκληρώνεται.

Τελευταία οδηγώ και κρατιέμαι την τελευταία στιγμή για να μην τρακάρω. Αφαιρούμαι βλέποντας τις μικρές, ανθρώπινες ιστορίες.

2009-10-10T20:07:00.000+03:00

Σάλτα και γαμήσου

2009-09-28T16:57:00.002+03:00

Έχουν αφηνιάσει τα αρσενικά τελευταία ή μου φαίνεται;

Μέχρι πρότινος συνήθιζα να γνωρίζω ανθρώπους, τελευταία βλέπω μόνο τέρατα που θέλουν να κατασπαράζουν γυναίκες.

Όντας εξαιρετικά κακομαθημένη, με δύο σχετικά μακροχρόνιες σχέσεις, όπου ο σεβασμός, η προστασία και το προδέρμ είχαν πρωτεύοντα ρόλο, αρχίζω να χάνω τη μπάλα βλέποντας τύπους που την έχουν δει greek lovers και αντιμετωπίζουν την κάθε γυναίκα λες και είναι μία ακόμη από το σωρό, ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε και όλα τα συναφή. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι εκ πρώτης όψεως το έγκλημα δεν διακρίνεται, είναι διατεθειμένοι να παίξουν όποιο ρόλο χρειαστεί προκειμένου να κερδίσουν το θήραμα και πίσω από το προσωπείο του τρυφερού και γλυκού άνδρα προβάλλει το τέρας που αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν αγροίκος που τον είχανε κλεισμένο σε μία σπηλιά χωρίς σεξ, χωρίς τροφή και νερό και ξαφνικά βγήκε στον έξω κόσμο και ανακάλυψε ότι «ούγκα ούγκα γυναίκα έχει βυζιά και κόλο».

Κι εκεί που σε ζάλιζε μέρα νύχτα με μηνύματα και τηλεφωνήματα λέγοντάς σου πόσο σε σκέφτεται και πόσο του λείπεις, ξαφνικά, μόλις δέσει το γάιδαρο ή μόλις πάρει αυτό που κυνήγησε μετά μανίας και ικανοποιήσει τον ανδρισμό του και το φουσκωμένο του εγώ, το γαμημένο το κινητό δε χτυπά ποτέ κι εκείνος όλο απασχολημένος είναι ή κοιμάται. Και άμα πεις και τίποτα, είσαι γκρινιάρα ή προβληματική και κρεμιέσαι πάνω του.

Όταν εσύ κύριε με βομβάρδιζες μέρα νύχτα με sms εγώ σου είπα τίποτα; Όταν κατσικονόσουνα στο σπίτι μου ενώ έπρεπε να κοιμηθώ γιατί το πρωί είχα δουλειά σου είπα ότι με καταπιέζεις;

Και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό, αφού οι περισσότεροι ούτε καν φαίνονται ότι θα μεταλλαχθούν σε τέτοιου τύπου κτήνη και θα σου ρημάξουν την ψυχούλα σου και τις ελπίδες σου ότι βρήκες τον γλυκό εκείνο άνθρωπο με τον οποίο αν μη τι άλλο θα περάσεις καλά.

Δε ζητήσαμε δέσμευση κύριοι, δε ζητήσαμε όρκους αιώνιας αγάπης, δε ζητήσαμε ταξίδια και λεφτά και μεγάλη ζωή. Έναν άνθρωπο να μπορεί να νιώσει ζητήσαμε, που να θέλει να μοιραστεί πράγματα και να περάσει καλά. Αλλά με τέτοια αρρωστημένα μυαλά που υπάρχουν, η συναισθηματική αναπηρία έχει γίνει μάστιγα.

Και επειδή δεν είμαι από τα κοριτσάκια που θα κλάψουν στη γωνιά τους, παίρνω ανάποδες και αρχίζω και τα χώνω, μήπως και το ζώο συνέλθει και τουλάχιστον την επόμενη φορά συμπεριφερθεί με περισσότερη σύνεση. «Είσαι άλλος ένας μαλάκας που δεν είναι άξιος ούτε να αγαπήσει, ούτε να αγαπηθεί, είσαι ζώο, είσαι ένας γελοίος καραγκιόζης που ανοίγει το στόμα του και δεν ξέρει τι λέει και πού το λέει, σάλτα και γαμήσου».

Λιτσα θα σε κάνω νταουλοουντ...

2009-09-28T03:00:00.000+03:00

Με το ζόρι παντρειά...

2009-09-27T13:31:00.003+03:00

Την Παρασκευή είχαμε γάμο. Ήμουν μια απ' τους δύο κουμπάρους.
Την Πέμπτη φαγητά με τους κουμπάρους που ήρθαν από Βόρεια και την Τετάρτη κρεβάτι. Το γλέντι όμως ξεκίνησε από την περασμένη Παρασκευή που είχαμε το μπάτσελορ της νύφης, εξ' ου και η χρονολογική τούμπα. Ωραία μέχρι εδώ... "Και τί με νοιάζει εμένα;" θα με ρωτήσεις και δίκιο θα έχεις.

Δε θα σε αφήσω παραπονεμένο αναγνώστη μου (λαέ μου) και θα δώσω αμέσως τροφή στην τερατώδη φαντασία σου. Ο γάμος πρώτα απ' όλα άλλαξε ημερομηνία απ' την ώρα που ο Κ.Κ.Ε. (ο Κωνσταντίνος Καραμανλής της Ελλάδος - μην πάει αλλού ο νους σου) αποφάσισε με το έτσι θέλω να κάνει εκλογές. Άντε και βρήκαμε ημερομηνία. Άκυρα φυσικά τα προσκλητήρια με άνω των 50 ατόμων απώλειες, που εννοείται πληρώθηκε το κέτερινγκ για αυτούς κι ας μην ήρθαν λόγω ημέρας. Στη συνέχεια έχουμε και λέμε:

Στο μπάτσελορ πλακώθηκαν 3 φίλες μεταξύ τους για να μην κάτσουν λέει στο ίδιο τραπέζι και θιχτεί η μια για τις παπάρες που έλεγε η άλλη στα 18 της. "Ναι χρυσή μου", λέω εγώ ο έρμος ο πυροσβέστης (αλήθεια γιατί δεν υπάρχει το θηλυκό του "πυροσβέστη"; ) "η κοπέλα τότε ήταν 18, τώρα είναι 33, μάνα με δυο μωρά παιδιά!". "Δεν παίζει ρόλο" ήταν η απάντηση που έλαβα "και μη μας βάλεις στο ίδιο τραπέζι θα γίνει της μουρλής". Έσκισα λοιπόν το πλάνο των τραπεζιών και ξανάκατσα και το έφτιαξα απ' την αρχή βρίζοντας με ό,τι γαλλικό έχω στην εγκεφαλική κατοχή μου.

Φτάνουμε στην Παρασκευή (όχι τη Μεγάλη, την άλλη του γάμου). Εδώ αρχίζει το μεγάαααλο πανηγύρι:

Πρώτον: Ήμουν έτοιμη να μου πλακώσουν οι Ρώσοι, να έρθει ο κύκλος, να... ό,τι ασίχαστο βάλτο εσύ για να το καταλάβεις. Μετάφραση: Το φόρεμα που ανακάλυψα τελευταία στιγμή και αγόρασα ενώ το στένεψα με έκανε να μοιάζω σαν παραγεμισμένος λουκουμάς. Είμαι που είμαι, απέγινα η γυναίκα!

Δεύτερον: Παρασκευή πρωί ο άτακτος, καυστικός αφρός της αποτρίχωσης, έχοντας δημιουργήσει τη δική του προσωπικότητα, βρήκε στόχο το αριστερό μάτι και όχι το χέρι μου που ήταν ο αυτοσκοπός. Μετά από αρκετό κάψιμο, αλλοίωση στην όραση και παρακαλετό στο Θεό, τελικά αποφάσισε να μη με πολυπονέσει και να μην πάω στον οφθαλμίατρο που μου είπε ότι με περιμένει το απόγευμα.. Μα το απόγευμα;;;

Τρίτον: Παρασκευή πρωί η νύφη μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι δεν έχει μανικιουρίστα, γιατί το προηγούμενο βράδυ πέθανε ο κουνιάδος της και δεν άντεχε με το ψυχολογικό βάρος να τρέχει να φτιάχνει το χέρι της κάθε καημένης νύφης.

Τέταρτον: Ξεκίνησε η φίλη μου και πήγε σε μια άλλη μανικιουρατζού. Γυρνώντας όμως, την ώρα που βγάζει αλάρμ για να κάνει τη μανούβρα ώστε να παρκάρει στο γκαράζ βζντααααααααπ έρχεται μια φουριόζα και της κάνει τον προφυλακτήρα κατσαρό!

Πέμπτον: Η εν λόγω τύπισσα με το που κατέβηκε η νύφη - φίλη μου για ανταλλαγή στοιχείων έγινε σαφέστατα μπουχός αφήνοντάς την πίσω να ωρύεται και να ακυρώνεται η δουλειά της μάσκας "χαλάρωσης - κόντρα στις ρυτίδες - πανάδες- ξεκουραστείτε μια και καλή" που είχε βάλει αποβραδύς.

Έκτον: Ξεχάσαμε τις λαμπάδες για την εκκλησία. Ακόμη αγνοείται η τύχη τους.

Έβδομον: Στο τραπέζι του γάμου για να με περιποιηθούν, ενώ είχε ωραιότατο ψαράκι, γαρίδες και σολωμό, με πλάκωσαν στο γουρουνόπουλο, στο αρνί και στο κοκορέτσι με ένα τεραστίων διαστάσεων, αγχωτικό πιάτο, τιγκαρισμένο μέχρι το Θεό, τόσο που δε μπορούσες ούτε να βρεις μια ακρούλα να ακουμπήσεις για να κόψεις. Και ναι...δεν τρώω τέτοιου είδους κρέατα και κυρίως ντράπηκα να τους το φορέσω κολλάρο και να τους ζητήσω το φαγητό που ήθελα.

Και μετά ερωτώ η δύστυχη γυνή: Αξίζει να βλέπεις τα σημάδια που βαράνε όχι μόνο καμπανάκια, αλλά και γκονγκ απ' αυτά των Σούμο;

(η φωτο είναι απ' το www.lifo.gr)

2009-09-26T16:13:00.006+03:00

Σου πήρα ένα στυλό φακό. 20 ευρώ μου ζήτησε ο Πακιστάν και γω του κανα παζάρια στο μισό. Τελικά όταν το έχωνα στη τσάντα μου σκέφτηκα πως μπορούσα και καλύτερα. Πάντα μπορώ και καλύτερα. Η κατάρα του τελειομανή. Εχει ένα εξάρτημα που όσο το γυρνάς τα σχήματά του στο ταβάνι αλλάζουν και άμα το βγάλεις εντελώς η γραμμή του λέιζερ φτάνει να σε πετύχει στη καρδιά και να κερδίσω από εδώ, τη μάχη που δίνουμε. Εγώ θα κάνω τον Λούκι Λουκ. Με σβηστά τα φώτα φέρνει τα αστέρια στο ταβάνι. Έναν έναστρο ουρανό στο χώρο σας. Με αγάπη από εμάς για εσάς. Τα αληθινά αστέρια βρίσκονται εκεί έξω. Όπως εκεί έξω βρίσκονται και τα περισσότερα ψέματα. Ο όμορφος κουρδιστός κόσμος τους. Που είναι απελπιστικά μονότονος και άδειος, γεμάτος παχουλές υποσχέσεις για να τρέφεται το μυαλό με ψευδαισθήσεις ευτυχίας. Με αυτό το γκατζετάκι όμως μπορείς να φυτέψεις τα αστέρια στο πάτωμα και να φτιάξεις αληθινές ψευδαισθήσεις. Να χωρέσει όλη μας η ζωή σε ένα δωμάτιο. Και να αρκεί αυτό. Εμένα θα μου αρκούσε αυτό. Γιατί όταν είμαι μαζί σου, είμαι ευτυχισμένη με το ΤΙΠΟΤΑ. Μέσα σε αυτό, βρίσκονται όλα.

2009-09-19T05:31:00.006+03:00

It just ain't fair - this thing called loving
When one step there and the other feels nothing
I would have done anything for you
I still love you, baby I adore you

Πάντα έλεγα ότι δε μου αρέσουν τα παρακλητικά τραγούδια των χωρισμών, αυτά που σε κάνουν ράκος και τσαλακώνουν εγωϊσμό και αξιοπρέπεια, ότι έπρεπε να ξεμπερδεύω αποφασιστικά και με συνοπτικές διαδικασίες και... case closed! Χωρίς δράματα και κλάματα και πάνω από όλα προστατεύοντας το πολύτιμο εγώ μου.

Όμως τελικά τι είναι ο έρωτας αν δεν είναι άνευ όρων παράδοση του εγώ μας; Εκεί που δεν υπάρχεις, εκεί που η λογική δε χωρά, εκεί που όσα χιλιόμετρα κι αν έχει γράψει το κοντέρ των εμπειριών σου νιώθεις σαν να γεννήθηκες χθες και το μυαλό σου είναι άδειο από πρέπει. Σαν το μικρό παιδί βουτάς το χέρι σου στο γλυκό χωρίς να σκέφτεσαι αν το βάζο θα πέσει από το ράφι και θα σπάσει. Kαι το ζεις στο ζενίθ.
Έχω αρχίσει να πιστεύω πως αν κάποιος αρχίσει να βάζει λογική, στρατηγικές και κοινωνικές επιταγές σε αυτό το θεϊκό που γεννιέται όταν δύο άνθρωποι ερωτεύονται, τότε ο έρωτας παύει να είναι έρωτας είναι κάτι άλλο πιο μικρό και πιο καθημερινό, χάνει τη μοναδικότητά του, γίνεται μία από τα ίδια. Κι αν θέλεις να ζήσεις μια ζωή συμβατική, κι αν η κοινωνία και όχι το μέσα σου είναι αυτή που σου υπαγορεύει τις επιλογές σου και τα βήματα που κάνεις με το ταίρι σου, τότε χάνεις τη θεμελιώδη ουσία του έρωτα, που είναι η απόλαυση του να δίνεις όλο σου το είναι σε εκείνον που κάνει την καρδιά σου να χτυπά δυνατά και τα κύτταρά σου να τον ζητούν κάθε στιγμή. Αν πάλι μέσα σου έχουν φυτρώσει τα ζιζάνια εκείνα, οι μελίγκρες του έρωτα από τις εμπειρίες του παρελθόντος που δεν σε αφήνουν να αφεθείς, γιατί φοβάσαι, γιατί δεν εμπιστεύεσαι, γιατί κάτι τριβελίζει το μυαλό σου και σου λέει ότι πρέπει να κρατάς πισινή, τότε λυπάμαι, το τρένο με προορισμό τον έρωτα θα αρχίσει να αλλάζει κατεύθυνση και αν όλα αυτά στην πορεία δεν φύγουν θα καταλήξει σε ένα ερειπωμένο χωριό γεμάτο σκιές από το παρελθόν που θα είσαι πιο μόνος από πριν κι όλο πιο μόνος.
Κι όπως οι μεγάλοι έρωτες προσφέρουν μεγάλες στιγμές, έτσι και οι μεγάλοι χωρισμοί οδηγούν σε ναυάγιο και πόνο αναπόφευκτο, σε ψυχική αιμορραγία που μπορεί να πάρει καιρό, σε τσαλάκωμα του εγωϊσμού και της αξιοπρέπειας. Τότε είναι που έρχονται τα τραγούδια αυτά να αποθεώσουν το μεγαλείο της πτώσης.
Αναρρωτιέμαι όμως, τα άλλα τραγούδια, που ακούγονται σαν όρκοι αιώνιας αγάπης, κατά πόσο τελικά επαληθεύονται;

New buddy in da club

2009-09-17T14:13:00.004+03:00

Νομίζω θα πρέπει να αυτοσυστηθώ πρώτα, αφού η φίλη μου η Βανέσσα αποφάσισε να με βάλει στο «κουμ καν», παρόλο που της είπα ότι δεν ξέρω από χαρτιά.
Είμαι η Κατερίνα. Η καθημερινότητά μου κινείται μεταξύ Αλμούνια, πρώην ανατολικού μπλοκ, ενός εξαρτησιογόνου video game και εντατικής έρευνας για την ολοκλήρωση της διδακτορικής μου διατριβής πάνω στον Έλληνα μαλάκα και την κατινιά σε όλες τις εκφάνσεις της. Α, και πολύ Φέισμπουκ, το οποίο αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για τις παραπάνω ενασχολήσεις μου.
Η εμπειρία μου στον κυβερνοχώρο ξεκινά από τα τέλη της περασμένης δεκαετίας, όταν ο πατέρας μου επέμενε να βάλω αυτό το ρημάδι το Ίντερνετ στο pc μου, που αποτέλεσε την απαρχή του κακού. Ε, μετά εκ των πραγμάτων και λόγω της δουλειάς αλλά και μίας έμφυτης τάσης να πωρώνομαι και να τρωω κολλήματα έγινα κι εγώ σε πρώτη φάση Internet freak, σε δεύτερη φάση No Lifer. Περαστικά μου!

2009-09-14T12:39:00.002+03:00

Ζόρικο αυτό το Σαββατοκύριακο.

Πολύ ζόρικο. Φαντάσου ότι ξεκίνησε απ' την Πέμπτη. Έχουμε και λέμε:

Πέμπτη: 1 παράσταση, 300 άτομα, 1 τραπέζι, 1 ξενύχτι.
Παρασκευή: 1 απ' τα ίδια, 1 ξύπνημα φίλου από λάθος τηλέφωνο.
Σάββατο: 1 υποψήφιος γκόμενος που θα γίνει για άλλη μια φορά "φίλος", 1 φαγητό έξω, 1 φιλική (ειλικρινής όμως) απογοήτευση, 2 γάμοι, άλλο 1 τραπέζι.
Κυριακή: 1 συνεργασία για διόρθωση κειμένων, 1 μνημόσυνο, 630 € για κουμπαριλίκι, 1 φαγητό έξω.

Τα χάι λάιτς του ΠΠΣΚ;

1) Τα ψεύτικα χαμόγελα αμηχανίας. Οι φίλοι που δεν είπαν "συγχαρητήρια" από καρδιάς. Μάλλον δεν περίμεναν την όποια επιτυχία. Ή καλύτερα...περίμεναν μια παπάρα σαν όλες τις άλλες. Ατύχησαν και μπήκαν στη μακροσκελή λίστα.

2) "Οι ντεκαντάνς παπάδες". Όπως επληροφορήθην χθες το βράδυ εν ώρα φαγητού, όταν σε ένα γάμο διαλέγεις παπάδες άλλης περιοχής είναι σαν να θεωρείς τους παπάδες της δώθε περιοχής "ντεκαντάνς". Γαμώ! Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί έτσι... Κοίτα να δεις πως σου ανοίγει τους ορίζοντες ένα χοιρινό φιλέτο τρικολόρε! Ήταν και αλμυρούτσικο...

3) Η φίλη μου. Που για άλλη μια φορά με απογοήτευσε για τις επιλογές της. "Δικαίωμά της" θα μου πεις. Δικαίωμά μου όμως να έχω απογοητευτεί και να μη ξέρω αν πρέπει για άλλη μια φορά, να τη συγχωρέσω. Γιατί καλά τα ακριβά σχολεία, τα ακριβά αμάξια και το γυναικείο στυλ, αλλά αγάπη μου, τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους.

Ευτυχώς που ήρθε η Δευτέρα. Να κουραστώ πολύ και να μη σκέφτομαι.

2009-09-13T16:41:00.004+03:00

9-1 ροζ. Σύγχιση. Αν μπορούσα μόνο να τα βάλω με το μυαλό. Στην περασμένη ώρα που μετράει πάντα εις βάρος. Στο χρόνο που δεν δέχεται ούτε μια δικαιολογία. Στην απουσία. Η σιωπή είναι κάτι που δεν ξέρουν οι αισθήσεις. Οι δικές σου. Που ζουν με δικαιολογίες για να ναι ολα σωστά όπως τα πραξε ο καλός θεός, βολικά για τη θλίψη. Βολικά και για τα λόγια τα μεγάλα.Στη μέθη που φέρνει θλίψη. Στην ανάγκη του όλα τα περιμένω, ως που θα μεγαλώσω αρκετά. Για να δω οτι στάμπα είναι η ζωή. Τσάμπα καμιά ευχή. Ούτε ένα σαγαπώ. Μόνο χάδια, φιλιά και τραύματα που τα σταματούν τα ρινγκτοουνς μες στα σκοτάδια. Που τα γαμάει η γαμημένη φωλιά που έβγαλε ρίζες και δεν τη ξεκοιλιάζει μήτε ο σατανάς. Στης ψυχής κρυφά βουητά. Που μιλούν για απελπισία μέσα στη ζάλη. Και οραματίζονται το τίποτα. Να ρχεται γρήγορο και γλυκό. Κι αυτό το βράδυ.

2009-09-06T20:25:00.002+03:00

Μάτια κλειστά. Καθώς ο αγέρας από το ανοιχτό παράθυρο του συνοδηγού χτυπάει πρόσωπα χωρίς εκφράσεις, για να μη τα καταλάβει ο τρόμος καθώς πάνε να συναντήσουν ξανά το πνιγηρό του χαμόγελο. Ακολουθία οι σκέψεις, οι άνθρωποι χώρεσαν στο μισοάδειο σήμερα ποτήρι του μαύρου καφέ. Με κεραίες που φωνάζουν πως έρχεται. Μια σειρά από χωρίς νόημα λέξεις που πρέπει δεν πρέπει θα φέρουν σύννεφα στην απαλή κοιλιά σου. Πόνοι παγεροί που τους φέρνει η Σιβηρία του δωματίου κι ας μπήκε ο Σεπτέμβρης. Πανσέληνος. Βήχας. Κόμπος στο στομάχι. Πίκρα στο λαιμό. Εσύ ευχήθηκες να ήσουν εκεί. Στον ένα σιωπηλό πλανήτη με τα αστέρια τα γαλάζια. Τα χαμόγελα από στραβά δόντια παιδικά. Τα χαμόγελα λιπ γκλος. Και τη μυρωδιά του σπιτικού φαγητού. Σε αυτό το δρομολόγιο εσύ θα είσαι το σταυρουδάκι. Του Θεού που πέθανε πάλι σήμερα. Αφήνω τους πόρους στο δέρμα να ορθώνονται μικρές κόκκινες κουκίδες εγωισμού. Ο εγωισμός μου που λατρεύεις . Ο εγωισμός μου που λατρεύω να μισώ. Φεύγω να γίνω για λίγο άνθρωπος. Δυο αντίο μια συγνώμη κι ένα εκατομμύριο μάταια δάκρια. Εδώ είναι ακόμα η ίδια ζωή. Εκεί γεννήθηκαν δυο πεταλούδες.

2009-09-06T03:17:00.000+03:00

A

2009-08-31T23:55:00.004+03:00

KOYKΛΑ ΜΗΧΑΝΙΚΗ, ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΜΕ ΞΑΝΘΑ ΜΑΛΛΙΑ. ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΜΟΙΑΖΩ; ΘΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΘΑ ΘΕΛΑ ΚΑΙ ΓΩ ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΗ ΘΑ ΛΑΤΡΕΥΕΙ ΤΙΣ ΤΟΜΑΤΕΣ. ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΘΗΤΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΣΟΧΕΣ ΤΩΝ ΝΤΟΥΛΑΠΙΩΝ ΤΗΣ ΚΟΥΖΙΝΑΣ. ΣΑΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ. ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΩΡΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΗ ΟΛΩΝ. ΜΕ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΧΑΡΤΙΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑΚΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΟΛΑ. ΒΡΕΓΜΕΝΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΥΜΑ ΣΤΗ ΑΠΑΤΗΤΗ ΑΥΛΗ. ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. ΣΦΗΝΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ Η ΚΟΥΚΛΑ. ΚΙ ΟΥΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΑ.ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΣ ΖΗΛΕΥΩ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΑΖΑ ΜΑΛΛΙΑ.

Η ΒΡΟΧΗ ΠΑΝΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ. ΚΑΙ Η ΜΑΥΡΙΛΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΕΚΕΙ. ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΩΤΕΙΝΗ ΤΗΝ ΜΕΡΑ. ΤΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΑΔΕΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ.

2009-08-20T08:00:00.001+03:00

Eρημες πόλεις. Όπως τότε. Γλοιώδη χέλια και πάλι και τρωκτικά αφηνιασμένα άλλα με πόδια στη γη και άλλα με φτερά στον ουρανό να κανουν τον αέρα ασφηκτικό σαν το καλώδιο που μου πέρασες από το λαιμό. Σου είπα ψεματα πως μου άρεσε. Στην πραγματικότητα το απόλαυσα. Με είδα να πεθαίνω από ζήλεια. Για να γίνω πρωταγωνίστρια. Στον οδοιρμό. Στην τρέλα. Στην απελπισία. Στην ερημιά της βροχερής πόλης. Στις τρύπες από τσιμέντο που μου άφηναν σκόνη στα μάγουλα και τα μαλλιά ενώ τα τράβαγα. Σαν μπαλόνια που θα με τράβαγαν ψηλά με τη σειρά τους. Όπως αυτό που δεν έγινε ποτέ. Βροχή, κερί, σιωπή απελπιστική για να την αντέξουν μικρές ανύμπορες παιδικές καρδιές. Σε αρχεία υπολογιστών τερατογεννημένες. Και η ώρα να γερνάει. Όπως συμβαίνει πάντα. Με το κερί ακόμα φυτιλιασμένο. Να φωτίζει υπεροπτικά τη φρίκη των τοίχων. Όπως έκανε και τότε. 25 χρόνια τα ίδια κάνει.

2009-08-19T23:42:00.003+03:00

Καμία σκέψη δεν μπορεί να σταματήσει αγώνες δρόμου με έπαθλο το πάθος στα κατακόκκινα χείλη. Το πιο σπουδαίο όργανο ορμονικών συγκρούσεων από όλα, αυτό που όρισα ως την πιο σημαντική συμπαντική αρχή σε μια ατέρμονη συν-ουσία. Ένα οβάλ μαλακό κολλώδες αυγό, σχηματίζει διαδρόμους ζικ ζακ. Περιφέρεται ή κολυμπά σε υγρές απεικονίσεις γαλάζιων ματιών, κλειστών βλεφάρων, σκληρών τενόντων, υφές γλυκιάς μέθης από σιρόπι και λιωμένο αρωματικό κερί. Κι έπειτα κατρακυλώντας φτάνει στους κλειδωμένους πνεύμονες και την κραυγαλέα θορυβώδη καρδιά, κάνοντας την ήττα της εκπόρθησης απαλή όσο τα μαγουλά σου, τα σφραγισμένα σου πόδια, τα μάτια σου. Ατρόμητη ανικανοποίητη αίσθηση απέραντου. Που ξεκίνησε το μεγάλο όργανο για να προσφέρει μόνο μεγάλη τη συγκίνηση της μάχης. Που και σήμερα θα τους δώσει το ίδιο σημείο εκκίνησης. Αυτό. Στο σύνολο της πράξης; δυο απελπισμένοι, διογκωμένοι εγκέφαλοι.

Μήτε ελευθερία λόγου μήτε ελευθερία αρβανιτάκη

2009-08-17T19:33:00.008+03:00

Λιγο έλειψα και τα κάνατε πουτάνα. Θα δώσω τα δικαιώματα του ντεθ προυφ για να πάρω την αρχισυνταξία και του κολαζοπεριοδικού. Δεν είναι κατάσταση αυτή! Η ψυχολογία του τελευταίου μπλόγκερ-δημοσιογράφου-δελιολάνη πρέπει να καταπολεμηθεί εγκαίρως με ένα ισχυρό αντιτετανικό εμβόλιο. Τουτέστιν φέρε βότκες φέρε πάλι...Γιάννη!!!!

2009-08-17T15:25:00.002+03:00

"Αποτυχημένες πρωτιές για όλους

Κάποτε, είχα αποφασίσει να έχω τους καλύτερους βαθμούς στο σχολείο. Προσοχή, όχι να είμαι ο καλύτερος ή ο πιο έξυπνος ή ο πιο δημιουργικός στη τάξη μαθητής. Απλά να έχω τους καλύτερους βαθμούς, με άμεσους και έμμεσους τρόπους.
Δεν τα κατάφερα, υπήρχαν άλλοι με ακόμα καλύτερους βαθμούς.
Αργότερα, όταν ανακάλυψα ότι υπάρχει και γυναικεία σεξουαλικότητα εκτός από την αντρική, αποφάσισα να γίνω ο καλύτερος εραστής, να μάθω όλα τα φανερά και απόκρυφα κόλπα, όλες τις απαγορευμένες τεχνικές ακόμα και αν ήταν απαραίτητο, να πουλήσω την ψυχή μου στην εκκλησία (δίνει τις καλύτερες προσφορές).

Στην πορεία ανακάλυψα ότι, ναι μεν είχα βελτιωθεί και είχα γίνει Black&Decker του σεχ, αλλά υπήρχαν πολλοί και πολλές που με ξεπερνούσαν. Να μην τα πολυλογώ, όλες μου οι προσπάθειες να επιτύχω μια πρωτιά σε καποιον τομέα απέτυχαν.
Να καταδυθώ στο μεγαλύτερο βάθος που έχει φτάσει άνθρωπος. Ξεπεράστηκα
Να φάω τα πιο πολλά προφιτερόλ. Δέκατος στον κόσμο κατατάχτηκα και είχα γίνει 140 κιλά λίπους και σοκολάτας.
Πήρα μέρος σε πρωταθλήματα σκακιού σε πάγο, αθλήματα όπως 100 μέτρα επί κοντώ, ενόργανο μπάσκετ, σκοποβολή με τούρτες. Ή δεν έφτανα στην κορυφή ή έφτανα και αμέσως υπήρχαν άλλοι που με ξεπερνούσαν.
Ο οργανισμός μου όμως απαιτούσε μια πρωτιά. Αν όχι στις επιτυχίες τότε στις αποτυχίες. Πρωτιά να’ ναι και ας είναι ό,τι να’ ναι. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα όπως ακριβώς το εφαρμόζει η εκκλησία και η τηλεόραση.
Έτσι αποφάσισα να γίνω ο χειρότερος πολίτης. Λέρωνα, φώναζα, μάλωνα με όλους, δεν υπολόγιζα τίποτα και κανένα χτυπούσα τις μάνες στις παιδικές χαρές και έφτυνα τα παιδάκια στο χαμογελαστό στόμα τους. Κατέθεσα μήνυση σε όλη την γειτονιά μου και τηλεφωνούσα για ασήμαντο λόγο στην αστυνομία, στο δήμο, και στις εφημερίδες. Μόνο οι εφημερίδες το εκτίμησαν, επειδή δεν τους ένοιαζε αν αυτά που έλεγα ήταν αληθινά ή αποκυήματα της φαντασίας. Πίστευα πως βρισκόμουν σε καλό άθλιο δρόμο και ότι ο βόρβορος που θα κυλιόμουν θα ήταν ολόδικός μου. Απογοήτευση. Όχι απλά στην τελευταία ή στην πρώτη δεκάδα, αν προτιμάτε, δεν ήμουν αλλά χιλιάδες κόσμου με ξεπερνούσαν. Δεν πίστευα ότι υπάρχουν τόσοι τρόποι τους οποίους αγνοούσα, για να γίνεις ο χειρότερος πολίτης. Επίσης δεν το περίμενα η χώρα μου να έχει τόσους πολλούς άχρηστους και κακόψυχους πολίτες. Και οι πιο πολλοί ήταν με κοστούμια, γραβάτες και ακριβά μαύρα αυτοκίνητα με ελληνικές σημαίες καρφωμένες στο καπώ.
Δεν το έβαλα κάτω και το γύρισα στην δημοσιογραφία. Να τονίσω ότι επειδή δεν είμαι δημοσιογράφος θα μπορούσα πολύ άνετα να γίνω ο χειρότερος όλων τους.
Πού τέτοια χαρά!
Ήταν απίστευτο, έγραφα ό,τι ήθελα, όπως ήθελα, για όποιον να ‘ναι, υπαρκτά και ανύπαρκτα γεγονότα, χωρίς λογική, ειρμό, συνοχή, πολλές φορές καθόμουν με τον κώλο στο πληκτρολόγιο και ότι τυπωνόταν στην οθόνη το τιτλοφορούσα «ΚΩΛΟΘΕΜΑ» και το έστελνα προς δημοσίευση.
Περιμένοντας μάταια, μπινελίκια και μηνύσεις φανεράκουσα τα αφεντικά να συζητάνε ότι οι χειρότεροι δημοσιογράφοι είναι οι τάδε . Αναφέρθηκαν καμιά 150 ονόματα. Δηλαδή στην καλύτερη των περιπτώσεων θα ήμουν 151ος?
Ρώτησα & έμαθα ότι για να γίνεις κακός δημοσιογράφος πρέπει να έχεις καλές γνωριμίες, να έχεις κρατικούς χορηγούς, να επιλέγεις πλευρά αλλά χωρίς να εκφέρεις γνώμη, να βάζεις άλλους να αρθρογραφούν και κυρίως να εκδίδεις μια ακόμα εφημερίδα σε μια χώρα που έχει ήδη τα πιο πολλά έντυπα.
Α, και να δηλώνεις «ανεξάρτητος».
Δεν το έβαλα κάτω. Αποφάσισα να γίνω ο χειρότερος μπλογκερ. Να μην τα πολυλογώ, βλέπετε γύρω σας τι χάλι κυκλοφορεί, οπότε και εδώ απέτυχα.
Τώρα προσπαθώ να αποκτήσω τους χειρότερους αναγνώστες.
Ίσως να ξαν’ αποτύχω και αντίθετα, να αποκτήσω τους καλύτερους.
Ίσως να έχω και από τα δύο είδη.
Ίσως έχω πάψει να ενδιαφέρομαι για πρωτιές, κανονικές ή ανάποδες.

Χαράλαμπος Σγουραμάλης"

Από το blog http://syngrafo.blogspot.com .
Απλά υπέροχος.

Αφιερωμένο.. Εξαιρετικά. Γιατί δε χρειάζεται πάντα να είμαστε πρώτοι. Και ο τελευταίος έχει το λόγο ύπαρξής του. Άλλωστε, αναρωτιέμαι, τί θα γίνουν οι τελευταίοι σε περίπτωση...τούμπας;

2009-08-12T15:20:00.001+03:00

2009-08-11T11:13:00.002+03:00

"Αυτή η χώρα ζει σε μια αέναη σαπίλα", άκουσα να λέει η ξανθιά βαμμένη 60άρα, αναμασώντας τη βαρύγδουπη λέξη που άκουσε στο μεσημεριανό Μπορώ. Περίμενε κι εκείνη, όπως κι εγώ άλλωστε, να ταξιδέψει με την πρώτη θέση του εξαίσιου ελληνικού ΚΤΕΛ. Κι εκεί, ανάμεσα σε δύο λεωφορεία, στις εξατμίσεις ενός νέου κι ενός γεροντότερου πλοίου της ασφάλτου να κάθεται εκείνη μαυροντυμένη με μια πράσινη τσάντα γεμάτη ρούχα.

Μασώντας την τσίχλα της μιλά στη συνομίληκη φίλη της και κοιτά υπεροπτικά τους αλλοδαπούς που περιμένουν να φύγουν, τους φοιτητές που η μοίρα τους τίναξε στις "τρεις γέφυρες", τους άντρες που αγκαλιάζουν την, εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, γυναίκα τους, την έγκυο που με την κοιλιά φουσκωμένη μέχρι το στόμα κρατά το σακ βουαγιάζ της βαστώντας παράλληλα ένα παιδί στο δεξί της χέρι. Κι εκείνο βαστά στο χέρι του μια κούκλα - μωρό που όταν την κουνάς ανοιγοκλείνει τα μάτια της.

Και η "αέναη σαπίλα" συνεχίζει απτόητη το ρόλο της. Σκαρφαλωμένη στα πρώην νοσοκομειακά τσόκαρα με πάτο από φελιζόλ, τρεκλίζει για να δώσει πρώτη την τσάντα της στον ιδρωμένο οδηγό, χωρίς να προσποιηθεί ούτε καν ότι τον κοίταξε. Απλώνει το χέρι για να κρατηθεί από τη σιδερένια πόρτα, παίρνει μια βαθιά ανάσα για να αντέξει τη μουσική του λεωφορείου και ανεβαίνει στο δικό της τροχοφόρο Γολγοθά.

Αέναη σαπίλα, αέναων ανθρώπων που αρνούμενοι την κατάδική τους ύπαρξη, προσπαθούν μάταια να συνυπάρξουν με τους κοινούς θνητούς.

Λαέ μου!

....

2009-08-06T12:40:00.003+03:00

Trust in me, baby, give me time, gimme time, um gimme time.

I heard somebody say, oh, “The older the grape,

Sweeter the wine, sweeter the wine.”

Oh, my love is like a seed, baby, just needs time to grow,

It’s growing stronger day by day, yeah,

That’s the price you’ve got to pay.

Trust in me, baby, give me time, gimme time, please, a little more time.

Takes a road runner just a little bit uh-longer, dear,

Oh, to make up my mind, I gotta make up my mind.

Oh, my love is like a seed, baby, just needs time to grow,

It’s growing stronger day by day,

That’s the price that we both got to pay.

I gotta know, know that I’m ready, oh ready to settle down,

‘Cause I think too much of your loving, baby,Yeah,

I don’t wanna mess your life around!

So if you love me like you tell me that you’re doing, dear,

You shouldn’t mind paying the price, any price, any price.

Love is supposed to be that special kind of thing,

Make anybody want to sacrifice.

Oh, my love is like a seed, baby, just needs time to grow,

It’s growing stronger day by day,

That’s the price we both gotta pay.

Trust in me baby, trust in me baby,

Trust in my love, in my heart.

Keep the faith, baby, keep the faith in me, dear, in my love.

Don’t turn your face away from me, dear, oh you leave a lost girl,

Oh, don’t turn your love away, no no no no no no no,

You gotta believe in me, baby, yeah, trust me dear, oh...

2009-08-05T12:31:00.002+03:00

Άγχος. Άγχος. Πολύ άγχος!

Άγχος για λεφτά, για το περιοδικό που δεν κλείνει, για τις διαφημίσεις που δεν έρχονται. Άγχος για τις καταχωρήσεις που τελικά είναι πολλαπλάσιες του πολύ και "τί θα κάνουμε τώρα με τα κείμενα". Άγχος με τον κύριο από πάνω μου που περιφέρεται με διπλωμένα τα χέρια στο στήθος και διπλωμένη ψυχή στα πέντε. Τί φταίει;

Και ερωτώ:

Γιατί δε δίνουν σε όλους τους εργαζόμενους δωράκι μαζί με την κάρτα που χτυπούν δυο - τρία λεξοτανίλ; Έτσι θα ζούσαμε όλοι ευτυχισμένοι σε μια χαρούμενη παρωδία, με λουλουδάκια να φυτρώνουν δίπλα μας, πουλάκια να χαζολογούν και δε θα δίναμε μία για τα ζώα που είναι ζωότατα, για τον συνεργάτη που είναι υπέρ του δέοντος τσαχπινούλης, για το καρφί του υπογείου.

"Αλέξη" κανείς;

2009-08-01T18:51:00.005+03:00

Καμμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις.

Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.

Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις.

Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς. Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε

και οι φίλοι μου με φοβούνται. Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες

έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε φορά που ακούω "Κατερίνα" τρομάζω.

Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.

Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ.

Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.

Στο μυαλό είναι ο Στόχος

το νου σου ε;

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΥΡΙΣΕ...ΚΑΙ ΦΥΤΡΩΣΑΝ ΣΑΜΠΡΙΝΕΣ. ΟΡΙΤΖΙΝΑΛ...

2009-07-29T10:39:00.001+03:00

ΚΑΙ ΓΟΥΟΝΑΜΠΙ ΥΓΡΕΣ ΜΕΣ ΤΙΣ ΠΙΣΙΝΕΣ

2009-07-29T10:38:00.004+03:00

2009-07-28T18:10:00.002+03:00

και επειδη εγω στιχακια κουλτουριαρικα και πεζομαλακιες που γραφονται συνηθως δεν ξερω μιας που ειμαι χαμηλης πνευματικης σταθμης,θα σας γραψω ενα τραγουδακι που μου θυμιζει κατι που αγαπω ...

αβάνταρα τον διάσκαντζο,να μου την εγυρισει
που εγκαψη εχω βαθεια για ενα της γαμ...σι

2009-07-28T17:54:00.002+03:00

βασικα μου την καρφωνει ιδιαιτερα οταν ολοι μπαινουν σε ενα μπλογκακι και ξεκαυλ....δηλαδη στομα δεν εχουν να τα πουν εκει που πρεπει?και τους λυπαμαι πραγματικα προπαντων για την ελειψη θαρρους,και για το οτι κρυβονται πισω απο ενα πληκτρολογιο και μια οθονιτσα αλλος 7ιντζι αλλος 20αρα ,δε γαμιεται....

βγες και πες το κοριτσακι μου καταμουτρα,βγες και πες το φιλε μου χωρις να μασας.στα μουτρα.κοιτοντας τον αντιπαλο στα ματια.μονο τοτε θα κερδισεις.γαματο το μπλογκακι και το καθε παραθυρακι του ιντερνετ πες το απο καπου αλλου...

κι ομως εγω κανω κριτικη...α χα καλο εεεεεεεεεεεεεεε?

2009-07-28T14:34:00.002+03:00

Ζούμε σε μία εποχή που:

Οι άνθρωποι δίνουν τα χέρια, αλλά εκείνα δε γυαλίζουν από την καθαριότητα.
Ο λόγος είναι αντίλογος χωρίς περαιτέρω συζητήσεις.
Η υποσχέσεις είναι μόνο εμπλεκόμενες λεξούλες για να χαϊδευτούν αυτιά.
Η ευθύτητα θεωρείται πεσιμισμός, κακή συμπεριφορά και εγωισμός, ενώ η ευθεία συναντάται συνήθως στο βιβλίο των Μαθηματικών της Α' Δημοτικού.

Δηλώνω ευθαρσώς πως όσο αντέχω θα γουστάρω και θα αγαπώ με όλη τη δύναμή μου:

Τους άντρες που είναι Άντρες.
Τις γυναίκες που δεν είναι γυναικούλες.
Τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως γένους, ύψους, μήκους ή βάρους που ξέρουν να κοιτούν στα μάτια ακόμη κι όταν λένε ανέκδοτα.
Όσους έχουν τα... αρχεία, να είναι τίμιοι, ειλικρινείς και σταθεροί στις απόψεις τους.

Στο κάτω κάτω της Γραφής:

Ε, ναι ρε γαμώτο!

Μ' αρέσει το ροζ, μικρό συννεφάκι μου. Το έχω φτιάξει μασώντας απίθανες ποσότητες τσιχλόφουσκας. Όσοι πιστοί προσέλθετε.

Ζητούνται Άνθρωποι.

Τόλμη

2009-07-26T20:41:00.002+03:00

Τόλμη άτολμων τολμηρών ανθρώπων.
Σε ρυθμούς τζαζ.
Μέσα σ΄ένα βράδυ κόντρα στα συνηθισμένα.
Γύρω γύρω φιγούρες, να χορεύουν,
στολισμένες από ανθρώπινο χέρι,
έχοντας μοναδικό σκοπό να γυρίζουν.
Γύρω γύρω.
Γύρω γύρω από σκιές, από δέντρα, από ταξίδια που δεν έγιναν.
Από ευχές που ποτέ δε βγήκαν αληθινές.
Από δυο χέρια που ερωτεύτηκαν.
Γύρω γύρω, ολόγυρα, σταματώντας για λίγο τον τρελό στοβιλισμό τους.
Σε μια στροφή, λίγο πριν το περίπτερο της μοναξιάς,
η ζέβρα του ελέφαντα και του λιονταριού κάλεσε τη μέγιστη ευθύνη.
Τις υποσχέσεις να ενώνονται με τα μάτια που καίνε.
Ανθρώπων άτολμων.
Ανθρώπων τολμηρών.
Που γεννήθηκαν για να αγαπούν.
Κι όλο γυρίζουν. Και σταματούν.
Ευτυχώς.

Τόλμη.

2009-07-26T19:39:00.002+03:00

Στρογγυλές με καμπύλες, ευθείες γραμμές με τόνους ψαρευτικούς και τόνους γραμματικούς, διφορούμενες έννοιες, στίξεις και παύλες, τα πάντα όλα. Για δάχτυλα που με θράσσος έλεγαν πως χτύπαγαν αυτά που τα χείλη αδυνατούσαν. Μέχρι που τα κύτταρα με αυτή τη μαγική δύναμη -που οδηγεί τα όργανα σε ένα ντελίριο έξω από τα πρέπει του σώματος-, ξύπνησε αισθήσεις απατηλά όμορφες για να ναι η πραγματικότητα μιας και μόνο ανάσας τα πάντα όλα έπεσαν γυμνά, κι ανίκανα να υποκλιθούν λένε τα ίδια πάλι και πάλι. Ντροπιασμένα βλέπουν αιμάτινους ιστούς να δίνουν ροπή σε αυτά που καμία στίξη, και στρογγυλή καμπύλη ή αριθμός μπορεί να πει. Λόγια, αριθμοί και λέξεις το τίποτα μπροστά στο μεγαλείο. Αυτό που ούτε ακτινογραφικοί χάρτες ούτε οροί αλήθειας μπορούν να αποκαλύψουν, να αποκωδικοποιήσουν, να υποτάξουν. Τώρα μόνο στα μάτια μπορώ να σε κοιτώ και στα χείλη να σε χαζεύω, ελπίζοντας πως εκείνη η μαγική ενέργεια που κίνησε κάποτε το σύμπαν, θα φέρει αέναα στα όργανά σου που πληκτρολογούν νέους κώδικες και λεξικά για την ερμηνεία της πραγματικής αγάπης, άλλη λίγη από αυτήν την ασήμαντη στο χαρτί λέξη. Οχι δεν θα την γράψω.

2009-07-24T10:04:00.002+03:00

Kόκκοι καφέ στο στόμα…
Σιρόπι στη παλάμη
Πόνος στο μυαλό
Βαρέθηκε τις πολύβουες ανατρεπτικές σκέψεις
Θεαθήναι
Με κοντές τουαλέτες
Φανταχτερά χρώματα
Όλα τίποτα
Κανείς δεν γελάει μαζί σου
Και γω θεά
Να πεθάνω αυτή τη στιγμή
Σε ένα παράπονο αντίστασης κατά της αρχής
Που κανείς δεν μπορεί να αισθανθεί
Για να νιώσει
Τη μαγεία να έρχεται μαζί με τις φωνές
Και το κλάμα
Ανήμπορη στιγμή και τόσο μόνη
Γεννήθηκε τόσο μόνη
Και τέτοια πεθαίνω κάθε βράδυ

2009-07-23T12:10:00.002+03:00

δεν εχω καταλαβει κατι? το πόσο γυναικα εισαι εξαρταται απο τα κιλα?
π.χ. ειμαι 60 και παιρνω 2 κιλακια και γινομαι 62 ή 67 αυτο με κανει ανεπιθυμητη απο τη στιγμη που ημουν επιθυμητη? προς το ιδιο ατομο φυσικα.

δηλαδη ρε φιλε,καθε κιλο που παιρνω ειναι και αφαιρετικο της αγαπης που μου ειχες?

πως κοστολογηται αυτο?σκατα ορθογραφια...

ενας μαθηματικος παιζει?????

ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ ΚΑΛΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ...

2009-07-22T18:35:00.008+03:00

Αμήν...

ΜΙΣΩ

2009-07-21T14:15:00.002+03:00

Μισώ τους μιζερους ανθρώπους
Μισώ αυτους που δεν προσπαθουν να κάνουν τίποτα παραπάνω για να καλυτερευσουν τη ζωη τους,και τα ριχνουν ολα στη μοιρα
Μισώ αυτους που επιμενουν να ασχολουνται με τελειωμενες υποθέσεις
Μισώ τους καθυστερημενους,μονοχνωτους,κουτσομπολιδες τυπους...

2009-07-19T13:21:00.006+03:00

Είμαι έτοιμη να βγάλω τα χειρόγραφα του ανέκδοτου βιβλίου της μιας και τις εφηβικές επιστολές της άλλης στο σφυρί. Για την τρίτη δεν έχω ιδέα αλλά κάτι θα βρω. Ειμαι έτοιμη να βάλω αγγελία για νέους συνέταιρους. Και να κάνω κόπι πέιστ τη δήλωση της Σάρον Στόουν για τους οργασμούς που έχει παίξει σε όλα τα μπλογκ της χώρας. Είμαι ετοιμη να κάψω τα δολάρια του θείου από την Αμερική και να φτιάξω κώλο σαν την πελοπόννησο σκυμμένη στο μποστάνι. Να βάλω φωτιά σε όλα τα κολάζ και τους υπολογιστές με τα έργα φώτοσοπ. Να μπω στο Νικόπολις και να σπάσω τους μπιντέδες. Να μπω στο μπάνιο και να γράψω στα πλακάκια με ανεξήτηλο μαρκαδόρο τους λόγους που δεν πρέπει να νοικιάσει κανείς αυτό το διαμέρισμα μετά από μένα. Να φτιάξω φόλα για κατσαρίδες. Και ποντικοπαγίδες για πρώην. Ο τρόπος που μου την πέφτετε κάθε τρεις και λίγο όλα αυτά τα χρόνια δεν μαρέσει. Θα σας πάρει και θα σας σηκώσει. Ολους. Εκτός από έναν. Ναι έφτασα. Και νιώθουμε και γω κι αυτό κομμάτια. Για πάρτη σου και τα δύο να μας κάνεις το δεύτερο σου κολάζ ενώ θα κοιμόμαστε. Κι όταν ξυπνήσω θα αναζητήσω τις συμπρωταγωνίστρίες μου. Δεν είμαι δα και η Βουγιουκλάκη. Ουτε καν η Κατερίνα Παπουτσάκη.

2009-07-11T18:26:00.007+03:00

Oρκοι στον μαγικό καλοκαιρινό αγέρα που τους παρασύρει στην πλουμιστή αυλή και κάνει το φτερό εκείνο το μαύρο που θυμάσαι να λαμποκοπάει, να πετάει ακόμα ψηλότερα. Δεν είσαι προφήτης των κακών. Ούτε του έρωτα του ψηλότερου που πέφτει με δύναμη από εκεί στις χαμηλότερες πεδιάδες στο λιβάδι το κατηφορικό, στο στήθος μου. Οι άνθρωποι μαύροι τους σιχάθηκαν ακόμα και τα κατακάθια των χυμών που μυρίζουν αλκοόλ και η απελπιστική ανάγκη για επαφή όπως και το όνειρο που κάνει το φτερό να μη θέλει να σταματήσει πουθενά. Τωρα θα παρασυρθεί ξανά χωρίς να βρίσκει στέγη για φόρα, για σενάρια δημιουργικά ή φιλιά για τους μικρούς. Τόσο μικροί πια όλοι που αναρωτιέται αν η ανυπόφορη αγάπη βάφει τα πρόσωπά τους με λευκές πούδρες ή τα κάνει ακόμα πιο εμετικά. Οξύμωρη αγάπη. Κάνει το φτερό όλους να τους μισεί και όλους να τους θέλει παιχνίδια αρκουδάκια στο λαιμό για λόγια. Λόγια να λέει πως χορταίνει η αβάσταχτη πείνα που φτάνει τον πόνο και τις εκκωφαντικές πρόβες της ορχήστρας μέχρι το κόκαλο. Πονάει κι εκείνο. Τι ήθελα να πω… Ένα οξύμωρο πάλι αγαπώ για το φτερό που δεν θα πιάσει το χέρι να φιλήσει ποτέ κι έτσι θα παρασύρει γύρω του μαύρους εμετούς, προφήτες του έρωτα και του κακού, κατακάθια χυμών και μίσος. Μίσος για ψεύτικα λόγια και αράδες αλήθειες που καμιά καρδιά από πέτρα δεν αποκρυπτογραφεί για τη λύση κανενός γρίφου ευτυχίας. Χίλια πέτρινα κομμάτια. Όλα παρά το βάρος, να τα παρασύρει ο μαγικός καλοκαιρινός αγέρας…μαζί και το φτερό.

2009-07-09T15:05:00.004+03:00

Ένας που έχει χωρίσει από τη γυναίκα του, δέχτηκε ένα σωρό κατηγορίες από τους φίλους του, που τον ρωτούσαν: Μα δεν ήταν τίμια; Δεν ήταν καλή; Τότε εκείνος, βγάζοντας το παπούτσι του, τους ρώτησε αν έβλεπαν ότι ήταν καινούργιο και γερό. Και όμως, κανένας από σας δεν μπορεί να μου πει που με χτυπάει.

"Πλούταρχος" ...o άλλος.

εσυ,εγω,αυτη και η αλλη

2009-07-09T13:11:00.000+03:00

εγω λαικια ,εσυ ποιητικη και κουλτουριαρα, αυτη χαβαλετζου και η αλλη του δρομου...
και οι 4 εχουμε κατι κοινο.και δεν ειμαστε μονες,ουτε οι μονες.υπαρχουν και αλλες πολλες που εχουν βιωσει τον ιδιο φοβο ,εναν μαλακα να τις εκβιαζει,,γιατι ετσι νιωθει καλα ετσι νιωθει οτι επιβεβαιωνεται μιας που το ακυρο που του εσκασες ηταν πολυ χοντρο γι αυτον.ποιον τον αντρακλα αυτον εσυ εσυ να τον πληγωσεις ποια εισαι εσυ?χαχα... δεν θα με ενοχλουσε σε αλλη περιπτωση το ξερεις. δεν δεχομαι εκβιασμο και τρομο απο κανεναν καραγκιοζη.στιγμιαια ομως μεχρι να το συνηδειτοποιησω σκεφτικα.ρε δεν ειμαι μονη,αν κανει κακο σε ανθρωπο που αγαπω,αν,,,?

μετα απο ωρες ,μερες,μηνες ξυπνας. μπορει να σου παρει λιγο καιρο παραπανω ομως ξυπνας,πρεπει να ξυπνησεις.και συνηδειτοποιεις οτι αν ηταν τοσο ευκολο ο καθε καργιολης να μπορει να σου κανει κακο,τοτε θα κυκλοφορουσαμε ολοι στους δρομους γυμνοι,με ενα μπαζουκα στο χερι θα σκοτωναμε και θα βιαζαμε οτι βρισκαμε μπροστα μας,θα ειμασταν ζωα.... ρε φιλε εισαι???

θυμα

2009-07-09T12:52:00.000+03:00

μηπως τελικα ειμαι θυμα?μηπως εισαι και συ?μηπως οι αλλοι ειναι θυματα ΔΙΚΑ μου?

χτυπαει τηλεφωνο.η μικρη αραχνουλα κρυφτηκε στο κελυφος της χελωνας,και ως διαμαγειας μεταμορφωθηκε σε πεταλουδα. καλο ε?χα χα . 1-0

2009-07-08T18:41:00.000+03:00

Η γυναίκα βγάζει τη πιξελωτή της γλώσσα με κοιτά σαν όφις έτοιμος να μου προσφέρει το μήλο της ηδονής και μετά την καταπίνει με ικανοποίηση δύστοκη αλλά σημαντική. Φευγιό σημαίνει πάλι η μικρή εικονίτσα από τη κόκκινη κατεστραμμένη της φωνή στα ψηλά απόκρημνα βράχια του μυαλού μου. Τι να πρωτοαπαντήσω σε όλους τους μικρούς διαβόλους των ψηλών εβερεστ, εκεί πάνω στην παγωμένη μου άμμο; Τα χρυσά μου σανδάλια που ολισθαίνουν στις ανηφόρες καίγοντάς μου τα άκρα χέρια- πόδια, τα χοντρά παλτά που με καταχώνιασαν σαν σκώρο για χρόνια μέσα στην υγρή πέτρινη σπηλιά λίγο πάνω από την ασημένια ξέπνοη κορυφή. Αναστεναγμοί αποκρουστικοί που βρωμάνε τη πικραμένη μου χολή για τη ματαιότητά της. Ομορφη να λες είναι λίγο. Καυτή λάβα που θα δροσίσει τα μωβ νύχια από τη κάψα της επιτάχυνσης αιώνων. Ευνοώντας όχι μόνο εκείνα, αλλά προπαντώς εκείνες. Εκείνες που μόνο πιτσιλωτές γλώσσες έριξαν εθιμοτυπικά στο μυστήριο τούτης της ανάβασης. Για εκείνες τίποτε άλλο. Μόνο η σημαία που θα ανεμίσει έχοντας πάνω καρφιτσωμένο ότι απέμεινε από τα απανθρακωμένα μου ακρα.